Τα πρώτα κρασιά του κτήματος Κώστα Λαζαρίδη, η εξαιρετική σειρά του λευκού-ροζέ-ερυθρού «Αμέθυστος», με όνομα αναφορά στο ημιπολύτιμο πετράδι αλλά και στη «μη-μέθη» και ετικέτες φιλοτεχνημένες από τον ζωγράφο Γιάννη Νάνο, απέκτησαν φανατικούς οπαδούς από την πρώτη σοδιά της κυκλοφορίας τους, το 1992. Ο έντονος, μοντέρνος χαρακτήρας τους δημιούργησε ‘σχολή’.
Λευκός και ροζέ έκλεψαν καρδιές με το εκρηκτικό κοκτέιλ φρούτων στη μύτη και το στόμα. Και ο ερυθρός πρότεινε πρωτόγνωρη για την εποχή γλυκόπιοτη πληθωρικότητα.
Σε αυτά ανατρέχω σερβίροντας στο ποτήρι μου τη σοδειά του 1997, μια από τις κορυφαίες χρονιές στην ιστορία του ερυθρού Αμέθυστου. Η ποικιλιακή του σύνθεση συνδυάζει τις άριστα εγκλιματισμένες διεθνείς ποικιλίες Cabernet Sauvignon, Merlot και ένα μικρό ποσοστό Αγιωργίτικου (70%, 20%, 10%).
Τα 29 χρόνια του, που έχουν προσθέσει άφθονες κεραμιδί αποχρώσεις στη φορεσιά του, έχουν συμβάλλει και στην πολυπλοκότητα της αρωματικής παλέτας που ξεδιπλώνεται με την ανάδευση.
Γήινες νότες, μαύρα φρούτα και όσο περνά η ώρα, απανωτά ξεσπάσματα βοτανικότητας, καπνού και βατόμουρου.
Ο ίδιος φινετσάτος χαρακτήρας κολακεύει τον ουρανίσκο, καθώς το -ακόμη- ζωντανό φρούτο χορεύει με τα πικάντικα μπαχαρικά και οι μεταξένιες τανίνες αγκαλιάζουν την οξύτητα.
